Summer in the City

Τα σχολεία έχουν κλείσει εδώ και ένα μήνα, οι μαθητές βρίσκονται ήδη στις παραλίες, οι ζέστες έχουν σφίξει για τα καλά, αλλά φευ, η άδεια δεν έχει αρχίσει ακόμα και παραθερίζουμε στον εξωτικό δήμο Αθηναίων. Όπως ίσως ξέρετε, μένουμε δίπλα σε μια μεγάλη λεωφόρο με τέσσερις λωρίδες ανά ρεύμα. Τώρα που το σκέφτομαι η Εθνική Αθηνών-Θεσσαλονίκης σε μερικά σημεία μοιάζει με συνοικιακό στενάκι μπροστά σ' αυτό το βουερό ποτάμι από άσφαλτο, όπου η κίνηση δεν σταματά ούτε μέρα ούτε νύχτα. 

Ααααχ, ονειρεύομαι αυτή την παραλία....

Τα πρωινά που πηγαίνω στη δουλειά κυλούν ίδια κι απαράλλαχτα. Βγαίνω από την εξώπορτα, κλειδώνω καλά την εξώπορτα και κατηφορίζω στο στενάκι όπου πάντοτε έχει τρεχούμενα νερά. Βλέπετε, δυο πόρτες πιο κάτω υπάρχει "κατάστημα" στο οποίο καθημερινώς κατά τις 9 βγαίνει η προϊσταμένη και πλένει τα σκαλάκια, ποτίζει τις γλάστρες και βάζει το ταμπελάκι που γράφει "Ανοιχτό". Το φωτάκι το ανάβουν μόνο το βράδυ, νομίζω, να μην πληρώνουν και πολλά στη ΔΕΗ. Όταν πρωτοήρθαμε στη γειτονιά είχα προσέξει τη μεγάλη ταμπέλα που έγραφε "Studio", και υπέθεσα ότι επρόκειτο για το ατελιέ κάποιου φωτογράφου. "Ωραία", είπα μέσα μου, "να κανονίσουμε και καμιά καλλιτεχνική φωτογράφιση". Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε χαζή, δηλώνω ότι προτιμώ τον χαρακτηρισμό αθώα.

Και η ασφαλτοτσιμεντένια πραγματικότητα...

Συνεχίζω το καθημερινό δρομολόγιό μου περνώντας από την υπόγεια διάβαση. Εκεί μπορείς να πετύχεις πραματευτάδες διάφορων εθνικοτήτων που πουλάνε από τσάντες και βεντάλιες μέχρι κάλτσες και παπούτσια.  Πολλές φορές έχω δει ανάμεσα στα εμπορεύματά τους μεταχειρισμένα σεμεδάκια και κουρτίνες, τα οποία πολύ αναρωτιέμαι ποιος θα αγόραζε από εκεί αλλά και πώς κατέληξαν εκεί. (Μαμά, μην ανησυχείς, δεν έχω ξεπουλήσει αυτά που μου έδωσες ακόμη!). 

Καλημερίζω τον ιδιοκτήτη του καταστήματος ψιλικών εντός της διάβασης, ανεβαίνω τα σκαλάκια και φτάνω στη στάση. Θυμάστε ένα θαύμα της τεχνολογίας που λεγόταν τηλεματική; Με κάτι μαγικά παλούκια που σου έλεγαν πόσα τσιγάρα προλαβαίνεις να καπνίσεις πριν έρθει το λεωφορείο; Ε, λοιπόν, είχαν τοποθετηθεί τέτοια σε όλη την Αθήνα για τους Ολυμπιακούς του 2004. Από ό,τι φαίνεται όμως τα είχαμε πάρει από τη Siemens με leasing, γιατί μόλις τελείωσαν οι Ολυμπιακοί τα παλούκια εξαφανίστηκαν. Το αποτέλεσμα είναι παλιά μας τέχνη κόσκινο, μ' άλλα λόγια πρέπει να ψυχανεμιστείς πότε έρχεται το επόμενο λεωφορείο κι αν αυτό θα περάσει μόλις ανέβεις σε ταξί και θα αρχίσει ο λεωφορειατζής να σου ρίχνει φάσκελα που για μια διαδρομή 10 λεπτών θα πληρώσεις 10 ευρώ. Λεπτό και ευρώ, τίμια πράματα. Έτσι λοιπόν, για να μην γκρινιάζω που όλες οι μέρες είναι ίδιες, το στοιχείο της έκπληξης κρύβεται στο πόση ώρα θα κάνει το λεωφορείο να έρθει, κατ' επέκταση πόση ώρα θα αργήσω στη δουλειά και πόσο σηκωμένα θα έχει τα φρύδια το αφεντικό μου (ενίοτε και τα μαλλιά).